Mindfulness

ความรู้สึกแบบนี้ ไม่ใช่ว่าเทสไม่เป็น หรือ ไม่เก่งนะคะแต่มันคือความ “ไม่มั่นใจ” ว่าสิ่งที่เราทำไปเนี่ยคือสิ่งที่ถูกจริงๆหรือเปล่า ถึงเราจะเขียน Test Case รันเทสผ่าน เจอบั๊ก แก้ไปหมดแล้วแต่บางทีก็อาจจะมีคำถามแว้บเข้ามาว่า “ที่เราเทสไปเนี่ย ครบจริงๆใช่มั้ย”“หรือแค่โชคดี ที่ยังไม่เจอบั๊กอะไรแรงๆ”“ยังมีอะไรอีกมั้ยที่เราอาจจะลืมหรือมองข้ามไป” เนี่ยแหละค่ะ อีกหนึ่งความยากของงาน QAเพราะบางทีมันบอกไม่ได้ว่า แค่ไหนคือดีพอ เทสแค่ไหนถึงจะมั่นใจได้ เอาง่ายๆ คือ เราไม่รู้ในสิ่งที่เราไม่รู้ (งงมั้ยคะ)เราก็เลยกังวลใจว่าจะมีตรงไหนที่ยังหาไม่เจออีกมั้ย ที่ผ่านมา ก็เลยจะเห็นบางคนที่กอดงานเอาไว้ ไม่ยอมปล่อยซักทีขอเทสตรงนั้นเพิ่มอีกนิดนึง ตรงนี้ก็อยากจะเช็คอีกรอบบางทีรัน regression ไปหลายรอบแล้วก็ยังไม่มั่นใจซักที สุดท้ายก็มักจะจบลงที่การแบกความกังวลไว้คนเดียวกลัวว่าพลาดขึ้นมาแล้วจะกลายเป็นคนที่ต้องตอบคำถาม อยากให้ทุกคนที่กำลังเป็นแบบนี้อยู่ ลองทบทวนดูนะคะการพยายามแบกทุกอย่างไว้คนเดียวมันเหนื่อยเกินไป ✅ ลองปรับมุมมองว่างานด้าน Quality มันคือเรื่องของ “ทั้งทีม”ไม่ใช่แค่หน้าที่ของใครคนใดคนหนึ่ง 📌 ถ้าตรงไหนไม่ชัวร์ ไม่รู้จะเทสยังไง อาจจะลองเดินไปถาม Dev ก็ได้ว่าเคสนี้เค้ามองยังไง ช่วยกันดู ช่วยกันคิดเคสดักไว้ตั้งแต่แรก📌 ถ้ากลัวพลาด ก็บอกกับทีมตรงๆ เลยค่ะ ว่าเราเทสไปเท่านี้นะ แต่ยังมีส่วนนี้ที่ไม่มั่นใจ เพื่อให้ทีมเตรียมรับมือ ถ้าเกิดปัญหาก็จะได้ช่วยกัน📌 ถ้าพลาดขึ้นมาจริงๆ ก็เก็บปัญหาไว้เป็นบทเรียนค่ะ […]

วันนี้อยากชวนทุกคนมานั่งคุยกันในหัวข้อสบายๆ บ้างนะคะแต่คิดว่าเรื่องนี้เป็นอีกหัวข้อนึงที่สำคัญมากๆ ในวงการ Tech ที่เรามักจะใช้ชีวิตกันเหมือน “รันโหลดเทส” ใส่ตัวเองอยู่ตลอดเวลา ใครเป็นแบบนี้บ้างยกมือเลยค่ะ! 🙋‍♀️🙋‍♂️  บางทีก็ทำงานลากยาวจนถึงดึก เจอ Production Bug ต้องอยู่กันถึงเช้า เสาร์-อาทิตย์ก็เผลอคิด Test Case วันหยุดก็แว้บมาเปิดคอมเขียน Automate เพิ่มซักหน่อย… แล้วพอถึงวันทำงานเราก็ลากร่างพังๆ ไปเข้า standup ต่อ พี่กิ่งก็เคยผ่านจุดนั้นมาแล้วค่ะ บางทีเราก็เผลอคิดไปว่า “ถ้าเราหยุด งานจะเดินต่อไม่ได้” หรือ “หยุดไปแล้ว กลับมางานก็จะยิ่งเยอะกว่าเดิม” แต่รู้มั้ยคะ ความจริงแล้ว “การพักผ่อน ก็คือส่วนหนึ่งของการทำงานที่มีประสิทธิภาพ” เหมือนกัน ถ้าร่างกายเราเป็น Server คิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้างคะ 🔥 วิ่งไปเรื่อยๆไม่พัก = เหมือนเรารัน script ไปเรื่อยๆตลอดเวลาอาจจะเกิดอาการ Overheat, CPU พุ่งเกิน 100% หรืออาจจะแถม Memory Leak เข้าไปอีก เราไม่สามารถรันระบบไปเรื่อยๆ 24/7

🗺️ ใครๆ ก็บอกว่า QA คือ Navigator ที่ต้องคอยนำทาง แต่ Navigator จะพาใครไปถึงเส้นชัยได้ยังไง… ถ้าตัวเราเองยัง แบตหมด จนมองไม่เห็นทางข้างหน้า? ถ้าเปรียบเทียบการทำ Software เหมือนการแข่งรถ 🏎️ งานของเราไม่ใช่แค่คอยตะโกนห้าม หรือคอยเบรกอย่างเดียวนะคะ แต่เราต้องใช้ “การช่างสังเกต” และ “สมาธิ” ประมวลผลอยู่ตลอดเวลา ฟังดูเหมือนจะเท่ แต่ความจริงคือใช้พลังงานสมองมหาศาลมาก เพราะเราต้องตัดสินใจอะไรแบบนี้วันละเป็นสิบเป็นร้อยเรื่อง ทั้งผ่าน/ไม่ผ่าน, Go/No Go หรือต้องมานั่งคัดแยกว่านี่คือ Bug หรือ Requirement Gap กันแน่? คิดวนไปตลอดทั้งวัน จนบางครั้งเราอาจจะเกิดอาการช็อต หรือ Burnout โดยไม่รู้ตัว 🔋 เช็กสัญญาณเตือน: ว่าคุณกำลัง Burnout รึเปล่า? ลองสังเกตตัวเองดูนะคะ ว่าเริ่มมีอาการแบบนี้มั้ย ถ้ามีครบสามข้อ… อาจจะเป็นสัญญาณเตือนว่าคุณเริ่มแบตหมดแล้วนะคะ ต้องรีบแก้ก่อนที่ใจจะพังไปมากกว่านี้ 🛑 วิธี “Pit Stop”

ไหนใครเกลียดการเขียน Test Case หรือทำ Document บ้าง 🙋‍♀️เชื่อว่าหลายๆคนรู้สึกว่ามันน่าเบื่อ เสียเวลา เอาเวลาไปทำงานอย่างอื่นดีกว่า… แต่พอผ่านไป 3 เดือน ต้องกลับมาเทสงานเดิม กลับไปเปิด Test Case ที่เคยเขียนไว้ดูแล้วก็ตะโกนออกมาว่า “นี่กูเขียนอะไรไว้วะเนี่ย” 🤯 🌹 วันนี้พี่กิ่งอยากชวนปรับ Mindset รับวาเลนไทน์กันนิดนึงค่ะ หลายคนเข้าใจผิดว่า Test Case ที่ดีต้อง“ละเอียด” ยิบย่อยทุกฝีเก้า 1. คลิกซ้าย 2. คลิกขวา 3. หายใจเข้า 4. หายใจออก… โอ๊ยยย แบบนี้ก็เกินไปหน่อย  จริงๆแล้ว Test Case แบบนี้ออกแนวจดหมายลูกโซ่ มากกว่าจดหมายรักค่ะ อ่านแล้วก็จับประเด็นไม่ได้ ไม่รู้ว่าตกลงต้องการอะไรกันแน่! 📝 Test Case ที่ดี ต้อง “รู้ใจ Business”ไม่ใช่แค่เขียนให้เสร็จๆ ไป เพื่อให้มีงานส่ง แต่ต้องเขียนเพื่อตอบโจทย์ว่า “เรากำลังปกป้อง

1 page vs 3 pages ความต่างที่เห็นได้ชัดแบบไม่น่าเชื่อ ช่วงวันหยุดปีใหม่ที่ผ่านมา แอบไปยืนอ่านหนังสือเล่มนึง (ขอโทษสังคมที่ไม่ได้ซื้อค่ะ) ที่ชื่อว่า The Artist’s Way – A Spiritual Path to Higher Creativity ของคุณ Julia Cameron  แล้วหน้าที่เปิดไปเจอพูดถึงกิจกรรมที่เรียกว่า Morning Pages ซึ่งเป็นการเขียนอะไรก็ได้ที่ไหลออกมาจากสมองของเรา 3 หน้ากระดาษ และให้เราทำสิ่งนี้เป็นอย่างแรกในทุกๆ เช้าหลังตื่นนอน บางคนอาจจะคิดว่า “ใครมันจะไปเขียนได้ตั้ง 3 หน้า”“ชีวิตนี้ชั้นไม่เคยเขียนอะไรมาก่อน” “จะเอาอะไรมาเขียนเยอะขนาดนั้น” แต่ช้าก่อน! ก่อนจะคิดแบบนั้น เรามาทำความรู้จักสิ่งที่เรียกว่า Free Writing กันก่อน แล้วจะรู้ว่าทุกคนเขียนได้แน่นอนล้านเปอร์เซ็นต์ ต้องบอกก่อนว่า Free Writing ไม่ใช่การเขียนบทความ ไม่ใช่การเขียนไดอารี่ ไม่จำเป็นต้องใช้คำสวยงาม และ ที่สำคัญคือ ไม่ใช่การเขียนให้ใครอ่าน และใช่ค่ะ ไม่ได้เขียนให้ตัวเราเองอ่านด้วย เราไม่จำเป็นต้องย้อนกลับไปอ่านอีก กฎของการเขียน Free